Priya Govindarajan, ANIOS verzekeringsgeneeskunde

‘Sociale geneeskunde easy peasy? Dacht het niet!’

Ze zag het helemaal voor zich: in een witte jas, mensen genezen en nieuwe dingen uitvinden. Met deze droom en een aantal artsen in haar familie was het voor Priya bijna een vanzelfsprekendheid dat ook zij geneeskunde zou gaan studeren. Oh ja, en het specialisme: neurochirurgie. Ze was 5. Je kunt het maar beter vroeg helder hebben.

De eerste drie jaar van haar studietijd in Groningen was ‘intensief’, niet in de laatste plaats vanwege de gezelligheid in de studentenstad. Met het doorlopen van de verschillende co-schappen werd het pittige leven in het ziekenhuis meer en meer duidelijk, maar Priya hield vast aan haar droom. ‘Mijn laatste co-schap was sociale geneeskunde; het pret co-schap werd het ook wel genoemd. Easy peasy. Er werd geen grote waarde aan toegekend tijdens de opleiding. Ik doorliep het co-schap bij Defensie, dus een heel duidelijk beeld van het vakgebied kreeg ik niet. Geen punt dacht ik, want ik had mijn route allang uitgestippeld en de mooiste stage wachtte nog op me: bij neurochirurgie.’

Droom?

‘Ik ging aan de slag. Maar hoe langer ik in de wereld van het ziekenhuis verbleef, hoe meer ik ontdekte dat er een totaal ander type mens als ik werkte. Ik was alleen maar bezig met overleven: mezelf bewijzen, steeds beter moeten en willen zijn dan de ander, de hoge werkdruk en de zware diensten. Langzaam maar zeker vervaagde mijn ideaalbeeld. Maar ik ging door. Ik kreeg de kans de opleiding tot Radiotherapeut te volgen; die greep ik met beide handen. Het gevoel dat ik had over het ziekenhuis werd alleen maar sterker. Ik raakte mezelf en mijn zelfvertrouwen kwijt. En dan is daar de vraag: je volgt je droom, maar ben je gelukkig…? Het antwoord was “nee”.’

Nieuwe wereld

‘Het was tijd om een plek te zoeken waar ik mezelf kon zijn en waar ik rust, begrip, leuke collega’s en goede begeleiding vond. Het BKV attendeerde me op de functie van verzekeringsarts bij UWV.

Ik wilde het proberen! Immers, hoe kon ik anders weten of het iets voor me was? Bij UWV Tilburg kon ik beginnen. Een wereld ging voor me open. Wat me meteen opviel, was de prettige, ontspannen sfeer. Collega’s van alle “niveaus” die met elkaar omgingen en elkaar steunden, grapjes en plagerijen over en weer. Een verademing.’

Ander mens

'Na drie weken voelde ik al een enorme verandering. Alles waar ik zo naar verlangde was er: meer rust, meer regelmaat en tijd voor mijn gezin. Ik had zelfs weer tijd om mijn hobby op te pakken! Ik voelde me een heel ander mens. Of beter gezegd, ik was weer mezelf! Ik mócht weer mezelf zijn. Bij UWV durfde ik zelfs mijn zwakte te laten zien. Sterker nog: hier zien ze het als ruimte voor verbetering. En als je dát gevoel hebt, dan zit je op je plek!'

Alles!

'Nog steeds hecht ik waarde aan mijn carrière. Maar die hoeft niet meer volgens het plan te lopen zoals ik dat eerst voor ogen had. Ik weet nu: doe het op jouw manier en doe wat voor jou goed voelt. Mijn kennis gebruik ik elke dag. We schrijven misschien geen recept voor, maar helpen op een andere manier. Nog steeds ben ik arts, maar een gelukkige arts. Wie kan dat zeggen…? En ik ben moeder! Dus wie zegt dat je niet álles kunt krijgen…?’

‘Ik wil mezelf voortdurend blijven ontwikkelen. Op welk vlak dan ook: intellectueel, spiritueel en emotioneel. Ik ben ervan overtuigd dat wanneer je jezelf blijft uitdagen en wanneer je werkt aan je persoonlijke groei, dat dat het beste medicijn is. Ik vind het heerlijk om te schrijven. Mijn gedachten en ervaringen vertrouw ik het liefst aan het papier toe; zo kan ik mezelf het best uitdrukken. Als ik tijd heb, schilder ik. De onderwerpen variëren; het hangt helemaal van mijn stemming af. Vast onderdeel van mijn dag zijn yoga en meditatie; een must om de vaak drukke dagen af te sluiten en nieuwe energie op te doen voor de volgende dag. Daar kan ik niet zonder.’