Geraldine van der Bijl, verzekeringsarts in opleiding

'Je voelt je niet alleen arts, maar vooral ook mens!' 

G E N E E S K U N D E. Het stond altijd met hoofdletters bovenaan Geraldine’s lijstje, Psychiatrie als specialisme. Alleen…. haar vakkenpakket, dat sloot niet aan. Biologie, natuurkunde, scheikunde en wiskunde, ze ontbraken stuk voor stuk. ‘Dan maar’ Rechten, besloot Geraldine, maar al gauw bleek het niks voor haar. Verpleegkunde dan misschien? Of Psychologie?

'Er moest toch iets anders in het leven zijn  dan Geneeskunde', kijkt Geraldine terug, 'dus ik bleef maar zoeken. Maar natuurlijk bleef Geneeskunde mijn droom. Wat ik ook probeerde en waar ik ook zocht. Oóit wilde ik psychiater worden. Waarom gedragen mensen zich zoals ze zich gedragen? Wat beweegt hen? Wat zorgt ervoor dat ze bepaalde beslissingen nemen? Ik wilde de diepte in! Omdat ik geen leven wil leiden met spijt, besloot ik op m’n 28e alsnog examen te doen in het ontbrekende vakkenpakket: in één jaar haalde ik biologie, scheikunde, wiskunde en natuurkunde. Pittig, maar ik wist waar ik het voor deed.'

Change of plans

'Toen ik mijn co-schap Psychiatrie startte, was ik blij! Eindelijk kon ik gaan doen waar ik al zo lang van droomde! Maar wat merkte ik…? Het was een prachtig vak, maar waar was het patiëntcontact? Van mijn collega’s als verpleegkundigen, psychologen en maatschappelijk werkers moest ik vernemen hoe het met de patiënt ging. Ik was er voornamelijk voor de farma-controle. Was dit nou wat ik altijd had gewild? Ik wilde die gesprekken voeren, niet op afstand staan. Met pijn in mijn hart moest ik concluderen dat dit niet mijn droom was. Een plan B was nodig.'

Ja!

'Ik was een ‘mensen-dokter’, dat stond vast. Voor mijn co-schap Sociale geneeskunde solliciteerde ik dan ook bij UWV in Emmen. Tijdens mijn werk werd meteen duidelijk: hier is ook de psychosociale context van een aandoening relevant. Als verzekeringsarts moet je zeker oog hebben voor de mens achter de aandoening. En ik wist: dit is wat ik wil.'

 Menselijke kant

'Sinds een jaar ben ik nu in dienst bij UWV Zwolle en ben onlangs gestart met de opleiding Verzekeringsarts. Wat ik zocht in de psychiatrie, vind ik hier: je móet de diepte in en juíst die menselijke kant telt. 

Communicatie en empathie zijn dan ook essentieel. Ga maar eens na: als cliënt vertel je je verhaal aan een vreemde arts. Dat is niet niks. Om een zorgvuldige beoordeling te kunnen maken, is een grote hoeveelheid informatie nodig. Dus creëer je een sfeer waarin iemand zich op z’n gemak voelt - uiteraard in een goede balans met professionele distantie -, zich veilig voelt en de ruimte krijgt zijn verhaal te doen. ‘Wat is voor ú belangrijk?’, is een belangrijk punt van aandacht. Oprecht geïnteresseerd zijn in de mens.'

Balans

'Ja, soms zit je wel eens in een spagaat; als mens zijn de verhalen invoelbaar, als verzekeringsarts baseer je je analyse op medische feiten. Wij bewegen ons binnen wettelijke kaders en hebben een maatschappelijke verantwoordelijkheid. Naar onze cliënten, maar ook naar de samenleving. Integer en zorgvuldig handelen zijn dan ook van het grootste belang. Daarom hecht ik veel waarde aan helderheid en openheid in een gesprek. Op die manier voorkom je teleurstellingen. 9 van de 10 cliënten hebben begrip als je duidelijk uitlegt hoe je werkt. “Ik zie het anders, maar kan me vinden in uw beoordeling”, is vaak de reactie.'

Het gaat verder

'Het is een gangbare uitspraak in de Geneeskunde ‘je kunt altijd nog verzekeringsarts worden’. Ik spreek die volledig tegen. Er worden juíst hoge eisen aan ons gesteld. Waar het bij specialisten of huisartsen in zekere zin stopt bij de diagnose, begint het voor ons. Als je ziek bent, verlies je niet alleen een baan, maar je verliest zó veel meer. In ons vak gaat het dus niet alleen om die uitkering, het gaat om iemands leven. Wat kan iemand nog en op welke manier kan iemand zich weer nuttig voelen? Want dat is wat werk met een mens doet. Meedoen, bijdragen, erkenning en waardering krijgen. En dáár maken wij het verschil.'

Hoewel Geneeskunde altijd op één stond, lonkte ook de Kunstacademie. Geraldine: 'Schilderen is mijn manier me te uiten, me te ontspannen. Ik schilder mensen, op groot doek. Grote gebaren, dat is mijn stijl. Als kunstenaar zou ik nóóit mijn werk kunnen verkopen, ik kan er geen afscheid van nemen. In opdracht schilderen, vind ik ook lastig. Ik wil me vrij voelen in m’n werk, niet gebonden worden. Dus... hoe had ik dat ooit moeten doen?'