Xavier op de Coul, adviseur verzekeringsarts

‘We plaatsen mensen in de maatschappij, weg bij die zijlijn!’ 

Omdat die opleidingsplaats voor Orthopedische Chirurgie maar niet lukte, ging hij ‘maar’ aan de slag bij Cadans, een van de rechtsvoorgangers van het UWV, in Den Bosch. Tijdelijk, want ‘daar zou hij echt niet blijven’. 'Grijs, grauw, van 9 tot 5 en elke dag hetzelfde. Dat was mijn beeld', kijkt Xavier Op de Coul terug. 'Dat beeld heb ik direct moeten bijstellen, want wat ik zag was een enorme bevlogenheid en een zéér grote medische kennis bij de artsen. Waar ik eerst meteen mijn biezen wilde pakken, dacht ik na een maand: hier is het goed, je hoeft hier niet meer weg.'

Groener gras?

‘Met heel veel plezier heb ik toen 16 jaar gewerkt op diverse locaties. Dan komt er ineens zo’n moment dat je denkt: ‘Hoe zou het ergens anders zijn?’ Ik wilde verder kijken. Niet omdat het me niet meer beviel, maar omdat je denkt: als ik een carrièrestap wil maken, dan moet ik het nu doen. Tal van headhunters boden me mooie functies en tegen één zei ik “ja”; ik ging aan de slag bij een commercieel letselschade-bureau. Superinteressant en dynamisch, maar… ik zag geen mens! Ik behandelde alleen dossiers. Terwijl ik juíst met mensen wil bezig zijn! Na een periode kwam ik op het vizier van medisch expertisebureau Ergatis en maakte ik de overstap. Ook dat was een mooi vakgebied, totdat Districtmanager Hans Marell me weer benaderde…’

Organisatie verder brengen

'Zijn bijzondere visie op de organisatie, zijn ambitieuze plannen met UWV Limburg én mijn positieve gevoel over de organisatie, zorgden ervoor dat ik graag weer terugging naar UWV. Nu in de functie van adviseur verzekeringsarts, waarin je met name een adviserende rol hebt en deels een uitvoerende. Ik ben mede verantwoordelijk voor de vakinhoudelijke kwaliteitsontwikkeling van collega-artsen en adviseer het MT hierin.

Daarnaast ben ik op dit moment flink aan de slag met het intensiveren van onze externe contacten. Zo zit ik onder andere aan tafel bij revalidatiecentra, ziekenhuizen, ggz-instellingen en universiteiten. Kennis uitwisselen is belangrijk, elkaars scope verbreden en wederzijds begrip creëren. Wanneer wij van elkaar weten hoe we tegen een aandoening, tegen belastbaarheid en arbeidsongeschiktheid aankijken, dan is dat positief voor de cliënt. We werken dan samen aan hetzelfde doel.’

Weg van de zijlijn

'De complexiteit maakt dit werk uitdagend. Ga maar eens na: er is sprake van een aandoening, vaak van meerdere aandoeningen, die het héle functioneren van iemand beïnvloeden. Van ons wordt verwacht de belastbaarheid te toetsen. We zijn beoordelaar, maar hebben tegelijkertijd een sociaal maatschappelijke verantwoordelijkheid. Die verantwoordelijkheid voelen wij vooral naar die mens die tegenover ons zit. Ons doel is namelijk om mensen weer ín de maatschappij plaatsen, in plaats van hen aan de zijlijn te laten staan! Een pil voor herstel bestaat niet, dat vraagt nogal wat. Verantwoordelijkheid. Van de cliënt én van ons.

Ik wil mensen die kant van UWV laten zien en ben dan ook blij dat ik daar de ruimte voor krijg. Er wordt hier verdomd goed werk gedaan!’

Al op zijn 4e zat Xavier achter de piano. Een muzikale carrière was dan ook zijn grote droom. En wat doe je dan….? Kies je voor het conservatorium of toch maar beter voor geneeskunde? ‘Een lastige beslissing’, kijkt Xavier terug. ‘Maar, omdat het slechts weinigen gegeven is om écht door te breken in de muziek en ik het niet zag zitten om als muziekdocent mijn leven te slijten, koos ik toch voor een studie Geneeskunde. Maar muziek is nog steeds in mijn leven, want ik ben - met superveel plezier - toetsenist van een bluesband. Daarnaast vind ik het heerlijk om te koken. Liefst complex en verfijnd en het moet er fantastisch mooi uitzien.' Ook vind Xavier het geweldig om andere culturen te ontmoeten. Hij heeft zijn hart verpand aan Australië en Nieuw-Zeeland. Volgend jaar hoopt hij weer zijn vrienden te kunnen bezoeken aan de andere kant van de wereld.